اختصاصی کیاپرس: معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی مازندران با تأکید بر اینکه نباید زحمات کارکنان حوزه بهداشت در سالهای گذشته نادیده گرفته شود، گفت: اقدامات و پیگیریهای انجامشده از سوی همکاران این حوزه موجب شده است وضعیت سلامت استان از شرایط موجود نیز نامطلوبتر نباشد.
دکتر حسینی در پاسخ به پرسشی درباره مسئولیت دستگاههای مختلف در قبال افزایش چاقی، کمتحرکی و بیماریهای غیرواگیر در مازندران اظهار کرد: «ما نباید نافی زحمات همکاران من در سالهای گذشته باشیم. اگر زحمات همکارانم در سالهای گذشته نبود، شاید وضعیت خیلی بدتر از آن بود که الان در آن هستیم.»
وی افزود: «این مسائل توسط همکاران پیگیری میشود و ما مطالبهگر هستیم.»
معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی مازندران ادامه داد: «همه مسائل در کارگروه استان پیگیری میشود و ما به عنوان حوزه بهداشت مطالبهگر هستیم.»
تحلیل کیاپرس
پاسخ معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی مازندران، در عین تأکید بر تلاشهای انجامشده در سالهای گذشته، یک پرسش اساسی را همچنان بیپاسخ باقی میگذارد؛ خروجی قابل اندازهگیری این مطالبهگری چیست؟
وقتی از افزایش چاقی، کمتحرکی، دیابت و سایر بیماریهای غیرواگیر سخن گفته میشود، صرف اشاره به برگزاری کارگروهها، پیگیری موضوعات و مطالبهگری دستگاهها برای افکار عمومی کافی نیست. انتظار میرود مشخص شود این مطالبهگری در عمل به چه تصمیماتی منجر شده و کدام دستگاه، چه تعهدی را پذیرفته و نتیجه آن چه بوده است.
از سوی دیگر، تأکید خانم دکتر حسینی بر اینکه «اگر اقدامات سالهای گذشته نبود شاید وضعیت بدتر میشد»، نکته قابل توجهی است؛ اما این گزاره نیز نیازمند شاخص و عدد قابل سنجش است. افکار عمومی حق دارد بداند وضعیت «بدتر نشدن» دقیقاً با چه شاخصی سنجیده شده است.
برای نمونه، اگر هدف برنامههای چند سال گذشته کاهش چاقی و کمتحرکی بوده است، باید مشخص شود نرخ چاقی و کمتحرکی در ابتدای اجرای برنامه چه میزان بوده و امروز به چه عددی رسیده است. اگر هدف کاهش دیابت یا کنترل فشارخون بوده، باید میزان تغییر این شاخصها اعلام شود.
در واقع، مسئله اصلی این نیست که آیا کارکنان حوزه بهداشت در سالهای گذشته تلاش کردهاند یا خیر؛ قطعاً تلاشهای بسیاری انجام شده است. مسئله این است که آیا این تلاشها توانستهاند شاخصهای سلامت مردم مازندران را به شکل محسوسی بهبود دهند یا خیر.
از این منظر، شاید مطالبه اصلی رسانهها از معاونت بهداشتی این باشد که در کنار اعلام اقدامات و پیگیریها، گزارش عملکرد عددی و قابل ارزیابی نیز ارائه شود؛ گزارشی که مشخص کند در سالهای گذشته چه اهدافی تعیین شده، چه میزان از آنها محقق شده و برای اهدافی که محقق نشدهاند، چه برنامه اصلاحی در نظر گرفته شده است.
