کیاپرس/عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز اظهارداشت: یکی از شناخته شدهترین این ارتباطها، رابطه میان دیابت و بیماری پریودنتال است. دیابت میتواند خطر و شدت بیماری پریودنتال را افزایش دهد و از سوی دیگر، التهاب پریودنتال نیز میتواند کنترل قند خون را دشوارتر کند.
به گزارش کیاپرس از وبدا، دکتر علیرضا رنجبران متخصص پریودانتیکس افرود: باید در بیان ارتباط میان بیماری لثه و بیماریهای عمومی دقت کنیم. وجود ارتباط آماری یا زیستی میان دو بیماری الزاماً به معنای آن نیست که یکی مستقیماً علت ایجاد دیگری است.
به گفته وی، با این حال، امروزه سلامت دهان بخشی از سلامت عمومی فرد در نظر گرفته میشود و در بیماران مبتلابه بیماریهای سیستمیک، توجه به سلامت پریودنتال اهمیت بیشتری پیدا میکند.
وی اضافه کرد: اگرچه رعایت بهداشت دهان برای همه افراد اهمیت دارد، اما برخی عوامل میتوانند خطر ابتلا یا شدت بیماریهای پریودنتال را افزایش دهند. مصرف دخانیات، دیابت، بهداشت ناکافی دهان، سابقه بیماری پریودنتال، برخی عوامل ژنتیکی و شرایطی که پاسخ ایمنی بدن را تحت تأثیر قرار میدهند ، از مهمترین عوامل خطر به شمار می روند. همچنین برخی شرایط زندگی و داروها میتوانند بر وضعیت لثه اثرگذار باشند. به همین دلیل ارزیابی وضعیت هر بیمار باید بهصورت فردی انجام شود.
به گفته دکتر رنجبران خونریزی لثه میتواند دلایل مختلفی داشته باشد و شدت بیماری تنها بر اساس یک علامت مشخص نمیشود. متخصص پریودانتیکس برای تشخیص بیماری، وضعیت لثه، میزان التهاب، عمق پاکتهای پریودنتال، سطح اتصال لثه، وضعیت استخوان اطراف دندان و سایر عوامل خطر را بررسی میکند و در صورت نیاز از تصاویر رادیوگرافی یا سایر روشهای تشخیصی کمک میگیرد. بنابراین خوددرمانی یا تشخیص بیماری تنها بر اساس علائم ظاهری توصیه نمیشود.
وی با اشاره بر نقش بیمار در حفظ سلامت لثه بیان کرد: بخش مهمی از سلامت پریودنتال به رفتارهای روزمره فرد وابسته است. حذف منظم پلاک میکروبی، رعایت بهداشت بین دندان ها، استفاده صحیح از مسواک و خمیردندان مناسب و پرهیز از مصرف دخانیات از اقدامات مهم در حفظ سلامت دهان هستند. سازمان جهانی بهداشت نیز بر رویکرد پیشگیرانه و مراقبت منظم از سلامت دهان تأکید دارد. هیچ درمان تخصصی نمیتواند جایگزین مراقبت روزانه بیمار شود.
این متخصص پریودانتیکس ادامه داد: درمان موفق بیماری لثه زمانی پایدار میماند که بیمار نیز در کنترل پلاک، رعایت بهداشت دهان، اصلاح عوامل خطر و مراجعه برای جلسات نگهداری همکاری داشته باشد.
وی تاکید کرد: حفظ دندانهای طبیعی تا حد امکان یکی از مهمترین اهداف دندانپزشکی مدرن است و سلامت بافتهای نگهدارنده دندان در این مسیر اهمیت اساسی دارد. بیماریهای لثه در بسیاری از موارد قابل پیشگیری و در مراحل اولیه قابل کنترل هستند. بنابراین بهتر است به جای اینکه منتظر درد، لق شدن دندان یا علائم شدید بمانیم، سلامت لثه را از سالهای ابتدایی زندگی جدی بگیریم.
