کیاپرس/معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان ریاست جمهوری با اشاره به اینکه اینوتکس برای ما دارای اهمیت است؛ گفت: اینوتکس را صرفا یک نمایشگاه نمی بینم.
به گزارش خبرنگار کیاپرس، حسین افشین روز چهارشنبه در مراسم افتتاحیه پانزدهمین نمایشگاه اینوتکس افزود: اگر اینوتکس قرار باشد فقط محلی باشد که تعدادی از شرکت ها غرفه بگیرند، چند پنل برگزار شود و تعدادی مقام از آن شرکت های حاضر در نمایشگاه بازدید کنند و بعد از چند روز همه چیز جمع شود، ما از ظرفیت واقعی این رویداد استفاده نکرده ایم.
وی ادامه داد: اینوتکس باید محل برخورد جریان ها باشد، جایی که سرمایه گذار به بدنه فناوری وصل کند. جایی که سرمایه گذار بداند فناوری آینده از کجا ایجاد می شود، صنعت هم بداند مسئله خود را با چه کسی در میان بگذارد.
وی تاکید کرد: در این مجموعه، شرکت فناور باید بداند مشتری بعدی اش کجاست، دانشگاه بداند مسئله واقعی کشور چیست؟
وی افزود: همچنین سیاستگذار بتواند از دل این تعاملات موانع رشد فناوری را مشاهده کند و آنها را مرتفع کند.
وی افزود: مرجع بودن یک رویداد به تعداد غرفه های آن نیست، مرجعیت زمانی به وجود می آید که اگر بازیگرانی بخواهند، بدانند در زیست بوم فناوری ایران چه می گذارد، احساس کنند که باید در این نمایشگاه باشند.
افشین در ادامه خاطرنشان کرد: دانشگاه خوب داریم، شرکت دانشبنیان داریم، پژوهشگر توانمند داریم، صندوق، پارک فناوری، سرمایهگذار، شتابدهنده، صنعت و نیروی انسانی خلاق داریم. مسئله این است که این نقاط تا چه اندازه به یکدیگر متصلاند، تا چه اندازه در یک جهت حرکت میکنند و مهمتر از همه، حاصل جمع این ظرفیتها تا چه اندازه به قدرت ملی تبدیل میشود؛ قدرتی که خود را در تابآوری اقتصادی و فناورانه، امنیت زنجیرههای تأمین، توان حل مسائل پیچیده کشور، کاهش وابستگی در حوزههای راهبردی، خلق بازارهای جدید و افزایش قدرت چانهزنی ایران در اقتصاد و فناوری نشان دهد.
وی افزود: کشور به مرحلهای رسیده است که باید یک گام جلوتر برود و از دانشبنیانی به قدرتبنیانی حرکت کند.
وی با بیان اینکه این به معنای کنار گذاشتن دانشبنیانی نیست، افزود: این موضوع ادامه منطقی همان مسیری است که کشور در دو دهه گذشته طی کرده است. یک دوره مسئله اصلی ما تولید علم بود. دانشگاهها توسعه پیدا کردند، پژوهشگران بیشتری تربیت شدند و تولید علمی کشور رشد کرد. بعد متوجه شدیم علم زمانی ارزش بیشتری پیدا میکند که به فناوری، محصول و اقتصاد متصل شود. شرکتهای دانشبنیان شکل گرفتند، پارکهای علم و فناوری توسعه یافتند، صندوقها و سرمایهگذاران وارد شدند و مفهومی به نام زیستبوم نوآوری در کشور شکل گرفت. این یک دستاورد بزرگ بود، اما امروز یک سؤال جدید پیش روی ماست: آیا داشتن هزاران شرکت فناور و صدها مجموعه علمی، به خودی خود به معنای داشتن قدرت فناوری است؟ پاسخ من این است که لزوماً نه. همانطور که داشتن هزاران پرتو نور الزاماً لیزر نمیسازد.
افشین در تعریف مفهوم قدرتبنیانی گفت: قدرت زمانی شکل میگیرد که این ظرفیتها بتوانند حول یک مسئله، یک مأموریت و یک هدف مشخص به یکدیگر متصل شوند. به همین دلیل وقتی از قدرتبنیانی صحبت میکنیم، منظورمان یک اصطلاح تازه یا یک شعار تازه نیست. قدرتبنیانی یعنی سازماندهی و همراستا کردن دانش، فناوری، سرمایه، بازار، تقاضا و حکمرانی برای ساختن قابلیتهای ملیِ قابل اتکا؛ قابلیتهایی که بتوانند در زمان نیاز، مسئلهای واقعی از کشور را حل کنند و به مزیت اقتصادی، فناورانه و راهبردی تبدیل شوند.
وی در ادامه تصریح کرد: منظور این است که خروجی نظام علم و فناوری باید بتواند یک قابلیت ملی بسازد؛ قابلیتی که اگر کشور به آن نیاز پیدا کرد، در اختیارش باشد، بتواند یک مسئله واقعی صنعت را حل کند، بازار ایجاد کند، در زنجیره ارزش جهانی برای ایران جایگاه بسازد و در نهایت قدرت چانهزنی اقتصادی و فناوری کشور را افزایش دهد. در این نگاه، دیگر نمیتوانیم موفقیت خودمان را فقط با تعداد شرکتهای دانشبنیان، تعداد اختراعات، تعداد رویدادها یا حتی حجم سرمایهگذاری اندازه بگیریم. اینها شاخصهای مهمی هستند، اما سؤال نهایی چیز دیگری است: از مجموع اینها چه تواناییای برای کشور ساختهایم؟
