کیاپرس/اینجا قرار نیست سوختن پایان یک قصه باشد. قرار است قصه از جایی دوباره شروع شود که شاید برای خیلی ها پایان به نظر برسد؛ از جایی که جای زخم روی صورت و بدن باقی مانده، نگاه های سنگین دیگران شروع شده و روزهای طولانی درمان و جراحی، مدرسه و دانشگاه و زندگی عادی را از یک کودک گرفته است. اما در خانه ققنوس، روایت دیگری جریان دارد؛ روایتی درباره دوباره ایستادن، دوباره درس خواندن، دوباره خندیدن و دوباره زندگی کردن.
به گزارش کیاپرس از وبدا، مراسم آغاز پویش «دنیای بهتر» با شعار «دوباره مدرسه، دوباره زندگی» بیش از آنکه یک مراسم رسمی باشد، شبیه یک دورهمی خانوادگی بود؛ جمعی از کودکان و نوجوانان دچار سوختگی، خانواده هایشان و اعضای انجمن حمایت از بیماران سوخته (ققنوس) کنار هم جمع شده بودند تا از روزهای سختی بگویند که پشت سر گذاشته اند و از آینده ای که هنوز برایشان ساخته نشده، اما می خواهند آن را خودشان بسازند.
دکتر علیرضا جلالی، رئیس انجمن ققنوس، در این مراسم از ۴۷۰۰ مددجویی گفت که طی ۱۱ سال فعالیت این انجمن برای آنها پرونده تشکیل شده و ۳۷۰ نفر از آنها دانش آموزان نیازمند در مقاطع دبستان تا دبیرستان هستند؛ کودکانی که حالا قرار است در قالب پویش «دنیای بهتر» بسته های نوشت افزار و آموزشی دریافت کنند تا مشکلات اقتصادی، بیماری و تبعات سوختگی، مانع ادامه تحصیلشان نشود. اما آمارها تنها بخشی از قصه این روز بودند.
پدری که دوباره ایستاد، دختری که دانشگاه را تمام کرد
شاید یکی از تاثیرگذارترین قاب های این مراسم، حضور یک پدر و دختر بود؛ پدر و دختری که هر دو روزهای سختی را پشت سر گذاشته بودند، اما حالا کنار هم ایستاده بودند و زندگی عادی خود را دوباره ساخته بودند.
دختر، یکی از همان کودکانی بود که سوختگی می توانست آینده اش را تغییر دهد. اما او با کمک انجمن ققنوس به تحصیل بازگشت و نه تنها ادامه داد، بلکه تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته طراحی و دوخت به پایان رساند.
پدر هم قصه خودش را داشت. هم قربانی سوختگی شده و هم از اعتیاد رهایی پیدا کرده بود و حالا در کنار دخترش ایستاده بود؛ تصویری از خانواده ای که هر کدام به نوعی با یک بحران بزرگ روبرو شده بودند، اما تسلیم آن نشده بودند؛ این تصویر شاید خلاصه ای از فلسفه ققنوس باشد؛ اینکه آدم ها می توانند بعد از سخت ترین اتفاقات، دوباره خودشان را پیدا کنند.
در میان حاضران، نوجوان ۱۵ ساله ای هم بود که با وجود تجربه سوختگی، مسیر ورزش را انتخاب کرده بود. او ورزشکار رشته های رزمی بود و جمعه همین هفته قرار بود در آزمون کمربند مشکی شرکت کند. برای او هم سوختگی قرار نبود آخر مسیر باشد؛ یک چالش بود در کنار چالش های دیگر زندگی.
«سوختن پایان زندگی نیست»
در صحبت های کودکان و خانواده های ققنوسی، چند کلمه بیشتر از همه تکرار می شد: امید، تلاش و خودباوری.
آنها از اهمیت این می گفتند که آدم نباید زندگی اش را به قضاوت دیگران گره بزند. اینکه ممکن است نگاه دیگران سخت باشد، ممکن است ظاهر آدم تغییر کرده باشد، ممکن است مسیر زندگی مثل گذشته ادامه پیدا نکند، اما هیچ کدام نباید به معنای پایان زندگی باشد.
برای بسیاری از کودکان و خانواده های حاضر در مراسم، انجمن ققنوس فقط یک انجمن نیست؛ «خانه امن» آنهاست. جایی که می توانند بدون ترس از قضاوت شدن حرف بزنند، تجربه هایشان را با کسانی در میان بگذارند که بخشی از مسیر مشابه را طی کرده اند و برای ادامه راه کمک بگیرند. در این خانه، یک باور مشترک شکل گرفته است: سوختن پایان زندگی نیست.
دکتر جلالی نیز در سخنان خود با اشاره به عوارض جسمی، روانی و اجتماعی سوختگی گفت: فردی که دچار سوختگی می شود ممکن است به دلیل جراحی های متعدد و اقدامات درمانی طولانی با ترک تحصیل یا کاهش کیفیت تحصیل مواجه شود. حتی در انجمن ققنوس مددجویانی هستند که بیش از ۷۵ بار تحت عمل جراحی قرار گرفته اند.
او در عین حال از نمونه هایی گفت که توانسته اند از این مسیر عبور کنند؛ از جمله یکی از دختران حادثه شین آباد که تحصیلات دانشگاهی خود را به پایان رسانده و وارد فعالیت اجتماعی و حرفه ای شده است.
قهرمانان بالقوه ای که باید داستانشان نوشته شود
فریدون عموزاده خلیلی زاده، نویسنده و پژوهشگر و از چهره های مطرح هنر و ادبیات کودک و نوجوان، در این مراسم از زاویه ای متفاوت به زندگی کودکان ققنوسی نگاه کرد.
او گفت: «در داستان هر قدر چالش های شخصیت اصلی قصه بیشتر و بزرگتر باشد، شخصیت داستان قوی تر است و قدرت شخصیت داستان از روی قدرت غلبه بر موانع و چالش های غلبه شده می توان سنجید.»
عموزاده خلیلی زاده سوختگی را برای کودک و نوجوان، چالشی بزرگ از نظر فکری، روانی، جسمی و اجتماعی دانست و افزود: «وقتی کودک یا نوجوانی بر این چالش غلبه می کند، قدرت این را دارد که در مورد او داستان نوشته شود.»
