کیاپرس/عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان با اشاره به اینکه آلزایمر شایعترین نوع دمانس(زوال عقل) است، گفت: علائم این بیماری ممکن است ۱۰ تا ۱۵ سال پیش از آنکه اختلال جدی در عملکرد روزمره فرد ایجاد شود، آغاز شوند و شناسایی افراد در مرحله پیش از بروز علائم بالینی میتواند در اقدامات پیشگیرانه و کنترل عوامل خطر مؤثر باشد.
به گزارش کیاپرس از وبدا ، دکتر رویا پیران متخصص مغز و اعصاب با بیان اینکه دمانس تنها به آلزایمر محدود نمیشود، اظهار کرد: آلزایمر شایعترین نوع دمانس محسوب میشود، اما انواع مختلفی از دمانس وجود دارد که باید در فرآیند تشخیص از یکدیگر تفکیک شوند.
وی با اشاره به روند تدریجی بیماری افزود: علائم آلزایمر ممکن است از ۱۰ تا ۱۵ سال پیش از بروز اختلال جدی در عملکرد فرد آغاز شوند، زمانی میتوان بیماری را در مرحله بالینی آلزایمر در نظر گرفت که اختلال شناختی به اندازهای پیشرفت کرده باشد که عملکرد روزمره فرد را تحت تأثیر قرار دهد.
متخصص مغز و اعصاب دانشگاه علوم پزشکی همدان ادامه داد: ممکن است فرد در سالهای ابتدایی دچار برخی مشکلات حافظه باشد، اما همچنان بتواند فعالیتهای روزمره خود را به شکل مستقل انجام دهد، فاصله زمانی میان بروز اختلالات شناختی اولیه تا زمانی که این اختلالات در عملکرد روزانه فرد ایجاد مشکل کنند، به عنوان دوره پیش از بروز دمانس یا مرحله اختلال شناختی خفیف (MCI) شناخته میشود.
اختلال در پیدا کردن کلمات؛ یکی از نشانههای هشدار
پیران درباره برخی علائم اولیه هشداردهنده گفت: اختلال در پیدا کردن کلمات، گم کردن مسیر یا آدرسها، تغییرات بویایی، ناتوانی در پیدا کردن محل اشیا و اختلال در به خاطر سپردن وقایع اخیر میتواند از نشانههایی باشد که نیازمند بررسی تخصصی است.
وی با اشاره به تفاوت حافظه نزدیک و دور در روند بیماری افزود: در مراحل ابتدایی و تا حدود اواسط بیماری، بیشتر حافظه نزدیک و وقایع اخیر تحت تأثیر قرار میگیرد و ممکن است فرد اتفاقات روزهای اخیر را به یاد نیاورد، در حالی که حافظه مربوط به وقایع دورتر برای مدت بیشتری حفظ میشود.
عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان تأکید کرد: البته وجود هر یک از این علائم به تنهایی به معنای ابتلا به آلزایمر نیست و تشخیص نیازمند ارزیابی پزشکی و بررسی شرایط فرد است.
خانواده؛ بخش مهمی از مراقبت از بیمار مبتلا به آلزایمر
پیران با تأکید بر نقش خانواده در مراقبت از افراد مبتلا به آلزایمر گفت: نحوه برخورد خانواده با بیمار اهمیت زیادی دارد و باید محیطی امن و مناسب برای او فراهم شود.
وی افزود: اشیای خطرناک نباید در دسترس بیمار قرار داشته باشد و رفتوآمد و شرایط محیطی او باید مورد توجه خانواده قرار گیرد،همچنین اگر بیمار درباره گذشته صحبت میکند یا موضوعی را تکرار میکند، خانواده نباید با او وارد مقابله شود یا برای به یاد آوردن مطالبی که فراموش کرده است به او فشار وارد کند.
این متخصص مغز و اعصاب با اشاره به اهمیت توجه به وضعیت روحی بیمار ادامه داد: ناپایداریهای خلقی نیز باید مورد توجه و درمان قرار گیرد و مراقبت از بیمار تنها به درمان دارویی محدود نمیشود، بلکه مراقبتهای محیطی، خانوادگی و حمایتی نیز باید در کنار درمان دارویی انجام شود.
وی بر اهمیت شناسایی زودهنگام اختلالات شناختی تأکید کرد و گفت: توجه به علائم اولیه، کنترل عوامل خطر، حفظ فعالیت ذهنی و اجتماعی و حمایت صحیح خانواده میتواند نقش مهمی در مدیریت روند بیماری داشته باشد.
