رییس انجمن علمی فیزیوتراپی ایران: شیوع ام اس در زنان سه برابر مردان است/ عمدتاً جوانان ۲۰ تا ۴۰ ساله درگیر می‌شوند

کیاپرس/ام‌اس بیماری‌ای مزمن و ناتوان‌کننده است که شیوع آن در زنان سه برابر بیش از مردان گزارش شده و عمدتاً جوانان ۲۰ تا ۴۰ ساله را درگیر می‌کند. متخصصان می‌گویند اگرچه درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد، اما فیزیوتراپی به عنوان یکی از مؤثرترین روش‌های توانبخشی می‌تواند با کاهش درد، بهبود توان حرکتی و کنترل علائم، کیفیت زندگی بیماران مبتلا را به شکل چشمگیری ارتقا دهد.

به گزارش کیاپرس از روابط عمومی انجمن علمی فیزیوتراپی ایران، دکتر ایرج عبداللهی، رئیس انجمن، به مناسبت هشتم سپتامبر، روز جهانی فیزیوتراپی، در سخنانی بر اهمیت نقش فیزیوتراپی در بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به ام‌اس تأکید کرد.

وی گفت: «ام‌اس یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مغز و اعصاب است که شیوع آن در زنان سه برابر بیشتر از مردان است. این بیماری عمدتاً در سنین ۲۰ تا ۴۰ سالگی بروز می‌کند و به نوعی بیماری دوران جوانی محسوب می‌شود. در این بیماری خودایمنی، سیستم دفاعی بدن به بافت‌های عصبی حمله کرده و با تخریب غلاف عصبی در مغز و نخاع، موجب اختلال در انتقال پیام‌های عصبی می‌شود.»

دکتر عبداللهی با اشاره به علائم مختلف این بیماری افزود: «دو بینی و تاری دید، سفتی عضلات، خستگی، اختلال حسی، درد، مشکل در تعادل و راه رفتن و اختلال در کنترل دفع و ادرار از جمله علائمی است که بیماران مبتلا به ام‌اس ممکن است تجربه کنند. درمان این بیماری ترکیبی از دارودرمانی از جمله داروهای تعدیل‌کننده بیماری و مهارکتتده سیستم ایمنی و توانبخشی از جمله فیزیوتراپی و کاردرمانی است.»

وی تأکید کرد: «فیزیوتراپی یکی از مهم‌ترین درمان‌ها در بیماران ام‌اس به‌ویژه در مورد مشکلات حرکتی است. فیزیوتراپیست پس از ارزیابی دقیق وضعیت بیمار، برنامه‌ای متناسب طراحی و اجرا می‌کند که شامل تمرینات تقویت عضلات، بهبود استقامت و دامنه حرکتی مفاصل، کنترل سفتی و اسپاستیسیته، کاهش درد، تمرینات تعادل و راه رفتن، آب‌درمانی و آموزش روش‌های کنترل خستگی و تمرینات خانگی است.»

رئیس انجمن علمی فیزیوتراپی ایران خاطرنشان کرد: «با توجه به ماهیت مزمن و طولانی‌مدت بیماری، تداوم جلسات فیزیوتراپی بسیار اهمیت دارد. استمرار در درمان علاوه بر بهبود عملکرد حرکتی و کنترل علائم جانبی مانند درد و خستگی، موجب ارتقای کیفیت زندگی بیماران و دستیابی آنان به استقلال فردی می‌شود.»

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *